Ókindin á háaloftinu
Nú þegar Vesturport tekur upp á ný sýningu sína á Hamskiptunum í Þjóðleikhúsinu rifjar tmm.is upp umsögn Silju Aðalsteinsdóttur sem birtist á vefnum 28. september 2007. Þetta er magnþrungin sýning og fagnaðarefni að hún skuli tekin upp að nýju fyrir þá sem ekki áttu þess kost að sjá hana þá …
Milljón á sekúndu
Nígeríusvindlararnir svonefndu hafa tekið upp nýja fjáröflunaraðferð. Í stað ópersónulegra (en hjartaskerandi) bænarbréfa frá mönnum sem af pólitískum ástæðum komast ekki í peningana sína eru þeir farnir að senda persónuleg bréf á ákveðið fólk. Til dæmis fékk ég á dögunum tilkynningu um að virtur aðili af Aðalsteinsdóttir-ættinni, mister Alan Aðalsteinsdóttir, hefði fallið frá í Afríku og látið eftir sig ófafé sem ég þyrfti bara að rétta út höndina eftir. Þetta er hugkvæmt fólk, þó ekki sé það alltaf nægilega vel upplýst um smáatriði eins og nafnasiði smáþjóða, og nú hafa Nígeríusvindlararnir fengið sína eigin leiksýningu í sjálfu Þjóðleikhúsi Íslendinga. Ég er viss um að það þætti þeim gaman að frétta. Lesa meira
Sköpunarverkið
Maður kemur inn á sviðið með annan mann eins og hveitisekk yfir öxlina og losar sig við byrði sína ofan í baðkar á sviðinu Í kerinu er vatn sem maðurinn eys nú yfir þann sem situr í kerinu. Smám saman verður ljóst að sá sem í baðinu situr er leir sem maðurinn er að móta. Hann strýkur honum um höfuðið, býr til augu og nef, teiknar varir. Þegar hann er ánægður með sköpunarverkið tekur hann það úr baðinu, klippir utan af því fötin og fram stígur hin fegursta vera – fullkominn karlmaður. Lesa meira
Hin máttuga sagnalist
Það var merkileg sögustund sem áhorfendur áttu með Árna Kristjánssyni á ArtFart síðdegis í dag í Útgerðinni við Grandagarð. Hann notaði enga leikmuni nema einn stól, engan búning eða gervi, bara eigin rödd og líkama. Þar að auki var hann að segja okkur sögu sem hann hafði upplifað sjálfur í fyrra þegar hann vann á elliheimili í Björgvin í Noregi. Lesa meira
Nýgræðingar á vakt
Það skemmtilega við ArtFart er náttúrlega það óvænta. Til dæmis var erfitt að vita hver nákvæmlega var að leika og hvenær á Fjöltengigjörningnum á BSÍ í gær. Og einmitt það atriði sem allir voru vissir um að væri partur af leiknum – þegar beri maðurinn með græna bindið kom og keypti sér gos – það var alls ekki partur af leiknum heldur steggjapartý sem villtist inn í sýninguna! Svo fer maður daginn eftir á Norðurpólinn og sér algerlega klassískt verk um klassíska tilvistarspurningu sett upp á býsna venjulega óvenjulegan hátt. Lesa meira
Eins og Hollywoodkvikmynd – bara betra
Sviðslistahátíðin ArtFart er hafin þótt ekki fari mikið fyrir henni í hinum venjulegu miðlum. Kannski finnst öllum sjálfsagt að Netið sjái um að kynna og auglýsa slíkt nú á dögum – enda eru það ábyggilega bara risaeðlur sem ekki eru á Facebook. Hátíðin er haldin á mörgum stöðum í bænum og stendur til 22. ágústs (sjá www.artfart.is). Fyrsta sýningin sem ég sá var í hádeginu í dag í Íslensku óperunni og heitir True Love. Lesa meira
Fötin skapa manninn – eða hvað?
Mér þykir leitt að játa fyrir lesendum mínum að mér finnst ég eiginlega vanhæf til að fjalla um tvo síðustu viðburði sem ég sá á sviði. Annar var dansverkið Bræður í Þjóðleikhúsinu sem var frumsýnt á fimmtudagskvöldið var, hitt var leikverkið Klæði sem var frumsýnt í gærkvöldi á Norðurpólnum. Ástæður til vanhæfi eru þó ólíkar … Lesa meira
Einu sinni var prinsessa
Ung hvítklædd stúlka liggur á hvítum börum. Í kringum hana er allt hvítt, veggirnir klæddir hvítum tjöldum, gólfið þakið hvítu efni, jafnvel fólkið sem situr í kring er klætt í hvíta kyrtla.Umgjörðin um dansverkið “Kyrrju” sem Ragnheiður Bjarnarson samdi og dansar sjálf á Norðurpólnum þessa dagana er bæði fögur og áhrifarík. Lesa meira
Að elska heimilistæki
Ég ímynda mér að allt nútímafólk eigi sér sitt uppáhaldstæki. Mér þykir til dæmis ákaflega vænt um þvottavélina mína – enda hef ég gaman af að þvo þvott. Sjálfsagt er munur á körlum og konum í þessu eins og öðru, kannski halda fleiri konur en karlar upp á eldhústæki en karlarnir frekar upp á garðsláttuvélina eða borvélina sína. Það er heldur ekki nein venjuleg eldhúshrærivél sem Guðjón (Kristján Ingimarsson) elskar í verkinu Af ástum manns og hrærivélar sem var frumsýnt í Kassanum í gærkvöldi. Hún er miklu nær því að vera steypuhrærivél en vél til að hræra deig í brauð og kökur. Og það er heldur ekki alveg eðlilegt hvað hann á erfitt með að gera upp á milli vélarinnar og konu sinnar, Söru (Ólafía Hrönn Jónsdóttir), sem af tilviljun kom inn í líf hans sama dag og vélin. Lesa meira
Hættu nú alveg …
Það var frekar tónlistin en nafnið sem gerði að ég tengdi Tvo fátæka pólskumælandi Rúmena strax við bíómyndir Emirs Kusturica, til dæmis Svartan kött hvítan kött. En það var ekki svo galið, því sú tenging sendi mig rakleiðis inn í réttan heim fyrir þetta tryllta leikverk eftir pólska leikskáldið Dorotu Maslowsku sem nú er sýnt á Norðurpólnum undir stjórn Heiðars Sumarliðasonar. Tónlistarstjórnin er í höndum Gunnars Karels Mássonar sem hefur valið vel. Lesa meira